در معناى اين آيه ميان معتزله و غير ايشان از اهل سنت مشاجراتى برپا شده ، و آيه شريفه مطلق است و هيچ دليلى بر تقييد آن به قيدى نيست ، مگر قيدى كه در آيه « إِنَّ اللَّه لا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِه » « 1 » وجود دارد . بحث روايتى در الدر المنثور است كه ابن جرير از ابن عباس روايت كرده كه در ذيل آيه * ( « وَإِنَّ رَبَّكَ لَذُو مَغْفِرَةٍ لِلنَّاسِ عَلى ظُلْمِهِمْ وَإِنَّ رَبَّكَ لَشَدِيدُ الْعِقابِ » ) * گفته است كه : رسول خدا ( ص ) فرمود : اگر عفو و گذشت خداوند نبود زندگى براى احدى گوارا نمىشد ، و اگر وعيد و تهديد به عقابش نبود ، همگى مردم به مغفرت خداوندى اتكال مىنمودند ( و خداى را نمىپرستيدند ) « 2 » .

--> ( 1 ) خداوند نمىآمرزد اين را كه به وى شرك بورزند . سوره نساء ، آيه 48 . ( 2 ) الدر المنثور ، ج 4 ، ص 45 ط بيروت .